سپيدتاك

2012-01-10T01:29:00.000-05:00

حالا که فکرش را می کنم می بینم که خیلی به "هم خانه" مدیون هستم. هم خانه دیگر اینجا نیست. به دانمارک رفته است تا زندگی بخور و بنوشش را آنجا ادامه دهد. طرز خوردنش و اشتهایش اعصابم را به هم می ریخت. صبح ها بیکن (قسمت های چرب خوک) می خورد، عصرها آبجو با باقی مانده غذای دیشب می خورد و شام هم یک تکه گوشت بزرگ می پخت و آرام آرام با کارد می برید و می بلعید. قاعدتن به من ربطی نداشت، اما دست خودم نبود. به من بر می خورد که کسی در خانه من (به تصور من) بی نزاکت غذا بخورد.

هم خانه اما موسیقی به من یاد داد. بدون هیچ پیش قضاوتی می گذاشت تا گوش کنم و نظرم را هم نمی خواست. می گفت تو فقط گوش کن، من نمی گویم خوب است یا بد. مثلا من را با "باب مارلی" آشنا کرد. چیزی هم در مورد علف کشیدنش نگفت. من هم خوشم آمد. بعدا دیدم بچه هایی که علف می کشند باب مارلی را رهبر خود می دانستند. عکسش را به دیوار می زدند و موقع کام گرفتن اقتدا می کردند. یکی از همین ها اصلا نمی دانست باب مارلی خواننده است.

همین "هم خانه" سابق "مارون فایو" را یادم داد و من از آن موقع هنوز گوش می کنم. بعدن هم پیگیری نمی کرد. مثلن اینکه بگوید هنوز گوش می کنی یا نه. در کل زندگی اش را خودش تعریف می کرد. گوشتش را می خورد و آبجو و موسیقی. من دور و برم پر بود از آدم هایی که زندگی شان در وبلاگ های اجتماعی می گذرد و پر شده اند از شعارهای روشنفکری. درس ادب می دادند. نژادپرستی، حقوق زنان، انتخابات آمریکا و ایران. خسته ام می کردند. باید همه اش مواظب بودی که نظری عامیانه (از نظر آنها) از دهانت بیرون نیاید. وگرنه فوری درس ادبت می دادند. یکی از نوشته های فلانی را به سرت می کوبیدند. کاسه ها ی داغ تر از آش بودند. ایرانی بودند که آمریکایی شده بودند اما به شکلی اغراق آمیز. می خواستند به همه درس مهاجرت بدهند. منتظر بودند اشتباه کنی. ورق های قانون کشور جدیدشان را به صورتت می مالیدند. با گارسن ها دعوا می کردند و منتظر بودند که از قانون های سرزمین جدید نهایت استفاده را ببرند. هم خانه برایم استراحت خوبی بود.

هم خانه اهل بلژیک بود. می گفت سال دوهزار و دوازده آخر زمان است. نمی دانم از کدام فیلم می گفت. یک سری نظریات مزخرف دیگر هم داشت در مورد موجوداتی که زمین را اشغال خواهند کرد. چند موضوع مشترک هم داشتیم. تن تن را دوست داشتیم و سوپ برش (به نظرم اصلاتن مال روسیه است) را هم می پسندیدم.

2011-12-19T01:53:00.000-05:00

همخانه می گوید تو قهوه صبح گاهیت را بیشتر از دوست دختر و درس و دانشگاهت و هر چه ارزش واقعی که دور و برت هست دوست داری. جوابی ندارم بدهم. هیچ وقت علاقه ام به اشیا و خوراک و پوشاک را درجه بندی نکرده ام. اما همیشه جاندار فرضشان کرده ام. قهوه که از قوری بیرون می آید ناخودگاه جیغی خفه در گلویم می زنم و می گویم سلام! با دستمال توالت همیشه سلام و علیک کرده ام. تابستان که به ایران رفتم، سلام دستمال توالت اینجایم را به دستمال توالت خانه مادری رساندم. و از این دسته.

به هر حال اینها همیشه ثابت می مانند. بی جان ها را می گویم. دستمال و قهوه و روزنامه برای من در یک سن و سال مانده اند و اخلاقشان به ندرت فراز و نشیب دارد. همینطور احترامی که من برایشان دارم. نمی گویم زیاد است. اما هر چه هست ثابت است.

2011-12-12T13:11:00.002-05:00

خواهرم و شوهرش آمده اند اینجا لنگر انداخته اند. فکر می کردم وقتم را بگیرند. اما چندان بد هم نیست. کارهایشان خنده دار است. مردک صبح ها با شورتش می رود توی بالکن و ورزش می کند. بعد دو نفری می نشینند پای صبحانه و اخبار. بعد هم تا عصر می روند خیابان نوردی. برایم جالب است که این شهر را به چشم مسافرت می بینند. دیشب در واگن مترو چند تا عکس انداختند. دخترکی مو طلایی با هدفون موسیقی در گوش چپ چپ نگاهشان می کرد.

امشب می خواهم تنهایشان بگذارم تا در آن نیمچه آپارتمان برای خودشان حال کنند. می روم با بچه های ایرانی پوکر بازی کنم. من که پوکر نمی دانم. سیامک بازی می کند. من کمی سرمایه گذاری می کنم. اگر پولی بردیم می رویم دور میدان خرج خوراکی و بستنی و اینها می کنیم. بعد هم قرار است خانه سیامک بنشینیم به مطالعه و فیلم و این جور چیزها. فردا شب خواهرم قرار است سوپ بپزد. سیامک هم بیاید بخورد. بعد هم برویم تیاتر ببینیم.

2011-11-15T23:30:00.001-05:00

غروب است و توهم سایه می زاید

2011-09-15T01:49:00.002-04:00

سیامک می گوید اگر قرار باشد صبح به صبح از خواب بیدار شوم و تا سر کوچه بروم و روزنامه و گوجه فرنگی و تخم مرغ بخرم و املت را ترتیب دهم و تا عصر مشغول روزنامه شوم، دیگر چه فرقی دارد که در آپارتمانم در بوستون باشم یا در اتاق دل بازم در ماسوله (اتاق طبقه بالای خانه عمه اینها را مال خودش می داند)؟ بعد هم می نشیند جدولی درست می کند از اولویت های زندگیش که مثلا مکان مهمتر است یا نوع قهوه ای که در سوپر مارکت پیدا می شود، نیویورک تایمز بهتر است یا شرقی که گاهی هست و گاهی نیست، مردمی پر از نصیحت را بیشتر ترجیح می دهد یا مردمانی به کلی مصنوعی، لباس های رنگارنگ به تن مردم چشم نوازتر است یا پالتوهای مشکی.... و از این دست ترجیح های دست اول و مخصوص خودش. می دانم هر چه لباس سیاه زمستانی است را دوست دارد. دست و دلش می لرزد. اما آخر باز می گوید مگر آخر آخرش چقدر فرق دارد؟

2011-08-24T03:50:00.001-04:00

کسی از پونز خبر ندارد؟

2011-06-14T17:18:00.000-04:00

خسرو را دیدم بعد از چندین سال. آن دوره کوتاهی که کرم مکانیک کوانتوم به تنبانم افتاده بود را یادم آورد و آن روز که در تاکسی نشسته بودیم و راننده نزدیک بود مردی را زیر بگیرد. بعد هم خسرو برایم توضیح داد که طبق آزمایش شرودینگر (آزمایش گربه) آن آقای مورد تصادف برای کسری از ثانیه که ما پلک هایمان را به هم فشار دادیم هم وجود داشت و هم وجود نداشت. بعدا من شعری سرودم برای خسرو و شرودینگر و گربه معروفش. این بود آن شعر:

از جنوب ترين بوشهر
تا تاريك ترين جنگل كيسوم
با تو سفر مي كردم

تو بودي و نبودي.
همواره و همه جا

هزاران سال هم كه پيوسته گز كنم
حضورت احتماليست پنجاه پنجاه !

شرودينگر...
دليل شيرين زندگي برزخي ام بود

2011-06-14T17:01:00.001-04:00

دست سیامک را گرفتم و بردم کمی تهران گردی. غر می زد که من اعصاب بیرون رفتن ندارم و همین دور هم جمع شدن های خانگی بیشتر به من می چسبد و من به ایران آمده ام تا شما را ببینم نه در و دیوار شهر را و حرف هایی از این دست. می دانستم به روزنامه اعتیاد دار. آنجا که هست نیویورک تایمز می خواند و اینجا هم شرق و دنیای اقتصاد را انتخاب کرده است. چه آنجا باشد چه اینجا، می رود اخبار آلودگی و ترافیک و بی برنامه گی های شهر را پیدا می کند و چس ناله سر می دهد که این شهر شهر من نیست. کنار دکه نگه داشتم تا برود یک دل سیر روزنامه بخرد. کمی رانندگی کردیم تا حوالی قلعه مرغی بعد هم بردمش حوالی دانشگاه تهران. دانشگاه تهران را که می بیند گل از گلش می شکفد. می گوید کاش پیراشکی فروشی ها باز بودند نگه می داشتی چیزی می خوردیم. می دانم به اوج لذت رسیده است اما همچنان لحن اش ناله دارد. نورون های مغزش را اینطوری پیچیده اند. نطق آخرش را دوست داشتم. می گفت کسانی که هجده سالگی تا بیست و چند سالگی شان را در دانشگاه تهران گذرانده باشند خصوصیاتی دارند که از دور نمایان است. مثل برگی در باد معلق می زنند. یک روز این طرف می روند و روز دیگری آن طرف. اهل شکم هستند و غذا خوردنشان بی دغدغه است. پیاده روی می کنند و تا دلت بخواهد وراج هستند. چیزی را چندان جدی نمی گیرند و تعصبی هم ندارند. یک کلام آرامش روحی دارند. می گویم پس تو چرا اینطوری شدی؟ با صراحت می گوید من هم دقیقا همین طوری هستم. با خودم فکر می کنم احتمالا انکار هم یکی از خصوصیات این گروهی است که توصیف کرد. چندان هم بیراه نگفت....ه

2011-06-07T09:27:00.001-04:00

مهندس می گوید الان در مرغداری ها مرغ های تخمی را در چند طبقه پرورش می دهند

بعد هم فوری توضیح می دهد که مرغ تخمی یعنی مرغی که تخم گذار است

(خوشحال باشیم که مرغهایمان ار آن یکی تخمی ها نیستند)

2011-06-01T17:34:00.001-04:00

هوس این خانه های قدیمی محله های اطراف جمهوی و سعدی را کرده بودم. ارسلان دست من را گرفت و به خانه په پر جون (اسم مستعار مرحوم پری خانوم است) برد. خواهران با دقت مشغول تقسیم شفتالوهای باغشان بودند (بازرسی دانه به دانه با عینک) و نیم نگاهی هم به فارسی وان داشتند. شوهران هم به تناوب خوش مزگی می کردند. شیرین کاری هایشان به جا بود و تاریخ داشت. مثل خنده هایشان که همه به سبک قاجارهای تهران بود (نقطه اشتراک من و ارسلان همین کل کل قاجار بودن و شازده بودن است). ارسلان هم همزمان موبایل های خانواده را مرتب می کند و اهالی را آموزش تکنولوژی می دهد. همه آدم ها مطابق با نظریه ها من (*) بودند. حیاط خانه به بهترین وضع ممکن بود. از این موزاییک های نقش دار و شیر آب با شیلنگ سبز. ارسلان شرمنده است که فک و فامیلش جلوی من فارسی وان می دیده اند و در تکنولوژی کم استعدادند. توضیح می دهم که من دنبال خلوص نیستم. دنبال شخصیت های کارتونی با جمع اضداد هستم

معتقدم اگر می خواهی بدانی که چقدر قرار است با یک نفر رفاقت کنی، ببین چقدر به خوش مزگی های همدیگر خنده تان می گیرد*

2011-05-22T09:46:00.001-04:00

خواب دیدم خاله خانم بعد از این همه سال خارج نشینی رفته اند ایران. سیامک را هم برده بود. خاله خانم بعد از این سالیان دراز و یادگیری زبان و فرهنگ جدید، هنوز هم با مردم کوچه بازار تفاوت نداشت. چانه می زد، جوک بی ادبی می گفت و با راننده ها بحث سیاسی می کرد. سیامک اما مقاومت می کرد. خاله جان مدام می گفتند اینقدر مقاومت نکن پسر. اما می کرد. ذهنش بی خودی درگیر می شد و مقایسه را برای یک لحظه کنار نمی گذاشت. خاله خانم گوجه سبز گاز می زد و گوشت تن من را آب می کرد. سیامک هم غر غر که اینها همه چیز را قاطی می کنند و موتور پیکان را روی بدنه پراید می گذارند و ماهی قزل آلا را با سالمون پیوند زده اند و فلان تومان پول می دهند کامپیوتر اپل می خرند که رویش ویندوز نصب کنند و از این دست. بی خیالی خاله جان در عمق خواب هم لذت بخش بود و لذت بردن بی حد و حسابش از آن گوجه سبز لامصب حرص درمی آورد. نیروی عظیم سیامک در مقایسه ایران و خارج هم دقیقا همان بود که در بیداری بود. فقط محیط عوض شده بود

2011-04-04T00:35:00.000-04:00

آقا جان در بالکن نشسته اند و به شراب و حلوا مشغولند. می گویند عادت شراب یک شنبه شب را همیشه داشته اند. والله ما که ایران بودیم و همیشه در یک خانه زندگی می کردیم یادمان نیست که اصلا شرابی در کار باشد و یک شنبه شبی. هر چه بود عرق سگی های گاه و بی گاهی بود، آن هم به لطف مرتضی. گاهی برای سالگرد فک و فامیل شاید شایسته خانم حلوایی سرهم می کرد. اما آن هم ربطی به شب یک شنبه و بالکنی در جنوب یک شهر آمریکایی و شراب و آقا جان نداشت. شایسته خانم امروز از صبح دلگیر بود. هر چند که سنت دلگیر شدن جمعه شب را در غربت هم حفظ کرده و اصولا یک شنبه شب را جایگزین نکرده. نزدیک غروب شروع کرد به حلوا پختن. یک بشقاب را گفت بدهم به جسیکا و برایش توضیح دهم که فاتحه و اموات چیست. یک بشقاب هم جلوی آقاجان گذاشت تا ایشان هم عادت شراب یک شنبه هایشان همراهی شیرین پیدا کند.

2011-04-04T00:26:00.000-04:00

چند نفری هستند که ناخودآگاه به یادشان می افتم و چند روزی است که با خودم می گویم کاش باز هم آن ها را ببینم. همه هم کسانی هستند که برای مدت کمی دیده ام. آن پیرمردی که در ماسوله روی چهار پایه جلوی بقالی می نشست و از زلزله حرف می زد و اینکه جهت آن از سوی کوه بوده و به آن سمت (با دست به سوی فومن اشاره می کند) روانه شده. آن مردی که در ژنو برایم نوشیدنی گازدار و بادام زمینی می آورد و زیر لب می نالید که سر از اینترنت درنمی آورد (کافه اش اینترنت مجانی هم داشت). آن راننده تاکسی که در آن شهر آشنای من خیابان ها را ورود ممنوع می رفت و زیر لب (نمی دانم از چه کسی) معذرت خواهی می کرد. همان که آدرس را نشانش دادم و گفتم جایی که می روم نزدیک یک گل است (کلمه خارجی برای گل فروشی نمی دانستم). او هم قبول کرد و گفت می رویم به دیدن گل. همه این آدم ها خصوصیت مشترکی داشتند. همه کار خودشان را می کردند و با صدای بلند فکر می کردند و ارزیابی من به هیچ جایشان نبودم.

2011-03-30T02:11:00.001-04:00

از گوگل بخواهیم اندازه خلیج فارس را روی نقشه بزرگتر کند. آنقدر که همه کشورهای اطراف را آب بگیرد.

2011-03-30T02:11:00.000-04:00

از فیس بوک بخواهیم کلمه عبور (پسوورد) همه را به کلمه Green تغییر دهد.

2011-03-30T02:10:00.000-04:00

هم خانه داشتن یعنی همین. نصف شب بیدار شده است به دلنگ و دلونگ قابلمه ها و تق وتق خورد کردن کرفس و هویچ و پیاز روی تخته چوبی....که هوس سوپ کرده ام. می گوید بوستون است و سرمایش. غر زدن دردی دوا نمی کند. تو هم پاشو و نانی در سوپ تلیت کن. من مقاله می خوانم و برای فردا آماده می شوم. می گوید سر راه چراغ راهرو را هم خاموش کن، پول برق تقسیم می شود. زندگی دانشجویی حد و مرز ندارد. همه تا بی نهایت غیر قابل پیش بینی هستند.

2011-03-29T02:10:00.000-04:00

آقا مرتضی شکایت دارد از کودکان سی و چند ساله ای که بعد از عمری اندام های زیر کمری خود و جنس مخالف را شناخته اند و هورمون هایشان رفته رفته به شریان خون شان وارد شده است. می گوید با اینها توی یک مهمانی رسمی هم که بخواهی کمی برقصی (از این رقص های مودبانه) آویزانت می شوند و جیغ گونه خنده بر آسمان می زنند. می گویم سخت نگیر آقا مرتضی. رقص رقص است. فلسفه اش همین است. ابرو بالا می اندازد و زیر لب کج می کند و جمله آخر من را با صدای تمسخر آمیز "یه یه یه یه" تکرار می کند. بعد هم تمام راه توضیح می دهد که اینها از بچگی از جنس مخالف دور بودند و حالا که بیست و چند سالشان شده است یک دفعه تبدیل به آتشفشان شده اند و این حرف ها. می گویم رانندگی ات را بگن آقا مرتضی. نتیجه حرف من و شما یکی است. بگذار برقصند.

2011-03-04T13:24:00.000-05:00

آن وری ها سیگار ساخت اینجا سوغاتی می خواهند و اینوری ها سیگار آنجایی
چیزی یا کسی جا به جا شده است

2011-03-02T01:11:00.000-05:00

هر درد و مرضی که بگیریم آبجی ما معتقد است که دردی بدتر از این نیست. تو بگو سر درد دارم، می گوید هیچ دردی بدتر از سردرد نیست. همینطور در مورد کمر درد و دندان درد و بقیه. با یک حالت همدردی هم اینها را می گوید. که یعنی می فهمم چقدر بدبختی می کشی. اوایل فکر می کردم حافظه اش یاری نمی کند که قبلا کدام درد را بدترین معرفی کرده. اما حالا دیگر بعد از این همه سال عادت کرده ام. یک جوری تکلیف آدم را مشخص می کند که این دردی که داری بدترین است. بعد هم تو با خودت می گویی خوب اگر این را دارم پس بقیه هم چندان بد نخواهند بود. در آن لحظه حافظه تو هم به طور طبیعی چندان یاری نمی کند که درد قبلی چه بود و بعدی ممکن است چه باشد و نظر خواهر جان هم همچنان همین بوده و خواهد بود.

2011-02-23T01:59:00.000-05:00

رفتن به خانه خاله جان (حوالی باغ شاه) هرچند که همراه با چندش سوسک های بی بدیلش بود، خاصیتی هم داشت، آن هم اینکه مرتضی کمی شعرهای سپهری را در کله ی کودکی ما می کرد. برای کودکی که چاره ای جز خانه مادربزرگ و عقرب های گاه ناگاه حیاط خلوت و گوش کردن به شاهنامه خوانی نداشت، به سپهری گوش دادن وحشت نام ادبیات و شعر را کم می کرد.

آقا مرتضی روزی کتابی نشانم داد که مجموعه نامه های سپهری بود. یک جای نامه پسرک رفته است آمریکا و نیویورک را "تخم سگ" توصیف می کند. در همان کودکی حال کردم با نگاهش به یک شهر. تخم سگ های آن دوره از زندگی من تنها پسر خاله های بابایم بودند. اینکه یک شهر هم بتواند این صفت را داشته باشد برایم دلنشین بود. برایم جالب بود که تنها من نیستم که با کاشیهای توالت حرف می زنم و موزاییک های حیاط را بدجنس می دانم.

سه سال پیش با همین مرتضی چند روزی را در نیویورک بودیم. همان بود که می گفت. آنقدر بی صفت که تخم سگش بنامی و همان قدر هم با اصالت که تخم یک سگی باشد. حالا بگویید سگ ولگرد، هر چه، به هر حال یک شناسنامه ای دارد.

2011-02-19T19:44:00.000-05:00

جدالی تمام نشدنی و دردسرهای همیشگی با اینهایی که در گذار زندگی سنتی به مدرنیته هستند. نه این و نه آن. هر چه بگویی نر است می گویند بدوش... معادلاتم را به هم میریزند. اما سرگرمی ایجاد می کنند. تناقض همواره سرگرمی آفرین است.

2011-01-29T01:33:00.001-05:00

سیامک خان (قدیمی ترین دوست در شعاع هفتصد کیلومتری من) تلفن می زند و می گوید که از آن شهر کوچک کوچ خواهد کرد و دیگر دور و بر ما نخواهد بود. عصری هم استاد حرف از تمام کردن درس من و فارغ التحصیلی می زد. می گوید سال دیگر به شهری خواهی رفت که دوست داری و همه پالتوها و ژاکت های مشکی می پوشند. آقای اصالت هم که چند وقتی است به کلی کوچ کرده است. انگار که در یک سالن سینما نشسته باشی و ناگهان وسط فیلم همه تصمیم بگیرند که صندلی شان را عوض کنند و هر کس تصادفی در نقطه دیگری بنشیند.

شکوفه که تازه به شهر ما آمده بود نگران بود که فردای روزگار که قصد کوچ کرد، بدون نوستالژی از این شهر برودد. می پرسید آیا اینجا کوچه ای خیابانی چیزی دارد که آدم فردا روز یادش کند و لبخند بزند؟ کمی تردید می کردم آن موقع، اما الان اگر بپرسد می گویم دارد دارد.

2011-01-26T23:21:00.000-05:00

انگار شخصیت غذایی من در حال طی کردن مراحل نهایی تکامل است. حداقل می توانم سه ماده غذایی را نام ببرم که قبلا یا به آنها لب نمی زدم با اینکه با اکراه مز مزه شان می کردم. سیر برایم نماد امل بودن و سطح پایین فرهنگ بود، اما حالا دیگر به نیمرو هم پودر سیر می زنم. فل فل دلمه ای (سبز) خوردن مرا یاد آدم های بزرگ و نفهم می انداخت، اما الان می توانم خالی خالی آن را بجوم. انگور نشانه ای از ژن های خودخواهانه و مستکبرانه خانواده پدری بود(و هنوز هم هست) که همه شان بی رحمانه و با دهان باز آن را می جویدند و از دنیای اطرافشان جدا می شدند. اما الان می توانم در تنهایی انگور بخورم.

2011-01-17T02:17:00.000-05:00

ایران رفتن بعد از چهار سال. فکرش هم عجیب و لذت بخش است، چه برسد به واقعیتش. فهرست را از همین الان در ذهنم شروع کرده ام. اولویت هایم در چهار سال اخیر مدام تغییر کرده اند. یک موقع فکر می کردم اولین کاری که در ایران انجام دهم سرکشی به اطراف دانشگاه باشد و بررسی دانشکده و دیدن چند نفر از استادان آن زمان و گپ زدن با دانشجویان این زمان. حالا اما گویا واقع گراتر شده ام. تمایلم بیشتر به سمت بازار تجریش است و باغ فردوس. شاید هم تعمیرکاران ماشین ریش تراشی تقاطع جمهوری و حافظ و بعد هم لابد گلوبندک و چلوکباب شمشیری. . خوراکی زیادی هم نمی خواهم. آب اناری و چلوکباب برگی.

اینها را می گویم اما می دانم آخرش صبح تا شب روی "مبل بزرگه" دراز خواهم کشید و برنامه خانواده و "به خانه بر می گردیم" خواهم دید. چرت بعد از ظهر و چایی های بعد از آن که مادر اصرار دارد باید در سینی باشد. آخر شب ها هم دوستی از آنها که باقی مانده اند شاید به دنبالم بیایند و دور میدان کاج قدمی بزنیم.

راستی...آقای دریانی را هم باید دریابم.

زندگی واقعی شده است

2011-01-11T21:52:00.000-05:00

سه روز است که روزنامه رسان محله در برف و یخبندان گیر می کند و به پشت در خانه من نمی رسد. همه راه های فیزیکی و ارتباطی قطع است. مدرسه هم تعطیل است. با این حال می روم و کار می کنم. آدمی نیست. همه یخ زده اند. کارایی من بیشتر می شود. اطلاعات کمتر بهره وری می آورد.

سیامک چند روز است می گوید بیا به روستای ما. برف هم که می بارد و با هم می نشینیم در خانه و درخت گلابی می بینیم. می گویم چندان رابطه ای با درخت گلابی ندارم. می گوید خوب هر چی تو بگویی. سمفونی مردگان؟ می گویم نه! من را که می شناسی، در ادبیات و سینما گنده دماغم. هر دو سالی سلیقه ام عوض می شود. همان کرسی را راه بیانداز و شیر گرم و عسل را هم کنارش می زنیم.

از خیلی سال پیش که شروع کردم به تنها زندگی کردن عمه ام هر زمستان زنگ می زند و می گوید الان که هوا سرد است احتمالا افسرده شده ای. سعی می کند القا کند که من در زمستان آدم بدبختی خواهم بود. پارسال شاید اینگونه بود. اما پارسال زمستانش زمستان نبود.

2011-01-08T13:53:00.002-05:00

برای تو می گویم. که می بینی و صدایت در نمی آید. در دلت چه می گذرد، من نمی دانم
یک لحظه می آیم که بپرسم در چه حالی؟ صورتت را می بینم و بی خیال می شوم
فکرم درگیرت می شود

2011-01-06T18:38:00.001-05:00

هوس خانواده های سه نفره ای را کرده ام که پدر و مادر همواره در حال کل کل کردن هستند و گاهی آن وسط گیج می شوی که این کل کل ها دعوای واقعی هستند یا شوخی (مثلا پدر گیر می دهد به درشت بودن قطعات گوشت در قیمه و مادر شاکی که اگر دوست نداری برو کلفت بگیر یا اصلا برو یک زن دیگر بگیر). پسر خانواده هم تو مایه های غر و غر و افسردگی باشد. از آن خانواده ها که اصولا دوست و رفیق زیادی در غربت ندارند و وقتی من سر میز شام شان می نشینم مرکز توجه می شوم و سر به سر همه می گذارم و شیرین زبانی می کنم. تبدیل می شوم به سرگرمی جادویی در مایه های تلوزیون. پسر خانواده هم به مرور سر ذوق می آید و غر غر کنان و ناز کنان می نشیند برای همه پیانو می زند. شام های رنگین ایرانی و تلفیقی از دسرهای خارجی ساخت منزل. موقع خداحافظی اصرار و انکار که بیشتر بمان و فردا هم بیا. در نهایت هم با دست پر (باقی مانده غذا و مواد اولیه آشپزی مثل لیمو عمانی و نعنای خشک) راهیم می کنند. چنین موقعیتی را هوس کرده ام.

2010-12-06T01:14:00.000-05:00

دخترکی که در سوپر مارکت محله مسوول درست کردن ساندویچ و بریدن نان ها در شیفت عصر بود حالا در دایره دوستانم است. حداقل سه سال بود که هر از گاهی ساندویچی برایم می پیچید و چند کلمه ای هم حرف می زدیم. اولین بار که فهمیدم روزها کارش متفاوت است و هر دوی ما در یک ساختمان کار می کنیم و تنها یک طبقه با هم فاصله داریم باورم نمی شد، تا اینکه دوباره برای ساندویچ به دکانشان رفتم و دیدم که خودش است. حس دختر دوم دبیرستانی بهم دست داد که علی کریمی را از نزدیک دیده باشد. حالا هم که چندی از رفاقتم با دختر ساندویچی می گذرد، هنوز احترام خاصی برایش دارم. اگر می شد مایل بودم "شما" صدایش کنم و نه "تو". چند باری هم در مورد وقایع پشت پرده ساندویچ درست کردن از ایشان اطلاعاتی گرفته ام. گاهی این اطلاعات را با افتخار با دوستان دیگرم به اشتراک می گذارم و احساس قدرت می کنم.

2010-11-30T22:26:00.000-05:00

به گمانم مرز بین بچه خر خوان (nerd) بودن و با بچه با حال (cool) بودن قدری نامشخص است. کسانی که چندین سال را در دانشگاه سپری کرده اند همیشه در خطر لوس و نجوش و نچسب بودن قرار دارند. اینها همین هایی هستند که تا در جمعی غیر دانشگاهی قرار می گیرند که کمی (به نظر خودشان) بی منطق و مبتذل است یا فورا ناآرام می شوند و عذاب می کشند یا اینکه برای اینکه نشان دهند باحال هستند به وادی خوشمزگی های دست چندم می روند که کار را خراب تر می کند. گویا چاره ی مشخصی هم ندارد. شاید باید از همان سالیان اول دانشجویی، که هنوز ذهن ها بازتر و منعطف تر هستند، ارتباط با جمع های غیر دانشگاهی را خوب نگه داشت.

2010-11-19T20:46:00.000-05:00

عموی من چهل سال است که مشغول درس و دانشگاه است و مثل من در علوم پایه تحقیق می کند. می گوید وقتی وارد علم شدی باید حتما یک هنر دیگری را هم خارج از دانشگاه یاد بگیری. چیزی که در آن تولیدی باشد. خودش نجاری می کند. می گوید علم یعنی روزها می گذرند و تو به هیچ چیز نمی رسی. اما اگر خارج از دانشگاه هم هنری داشته باشی، حداقل عصرها که از دانشگاه برگشتی می توانی دلت را به ساختن چیز دیگری خوش کنی و آخر شب سازنده تر سر بر بالش بگذاری. میزی... تخته ای... چهارپایه ای...

همه اینها را گفتم که بگویم انگار نان پزی برای من همان شده است. کم کم کلکسیونی ساخته ام از باکتری ها و مخمرهای گوناگون از گوشه کنار دنیا. غذایشان می دهم و گاهی هم نانی می پزم. گاهی هم فقط بویشان می کنم. نان پزی شاید جزو معدود کارهایی است که دوست دارم موقع انجام دادنش کاملن تنها باشم. منی که تا هجده سالگی هنوز بهترین نان را لواش سفید با دور خمیری می دانستم الان ساعت سه شب از خواب بلند می شوم که خمیر را مشت و مال دهم که عطر آن مخمر اهل سان فرانسیسکو تا هشت صبح خانه را فرا بگیرد. آرد فلان و بهمان استفاده نمی کنم که مبادا بافت نان تقارنش را از دست بدهد. چنین و چنان.

2010-11-08T20:40:00.000-05:00

اینجایی که من زندگی می کنم مردمان پودری را از مغازه می خرند و با آب قاطی می کنند و چند دقیقه در اجاق می پزند و محصول را کیک توت فرنگی خانگی می نامند.

2010-11-03T00:57:00.000-04:00

پدر جان می گوید آن موقع که ما در تگزاس درس می خواندیم بسکتبال چهار نیمه داشت، الان دو نیمه شده است؟ می گویم نه پدر جان این بسکتبال مدرسه ای است که دو نیمه است، شما کی تگزاس درس می خواندید؟ می گوید بین سال های شصت و هفتاد میلادی در دانشگاه آستین. می گویم تیراندازی از آن بالای برج را هم یادت هست؟ پدر جان ابروهای کلفتش را بالا می اندازد و چشم هایش گرد می شود و در حالیکه دستش را مثل قسم خوردن بالا می برد می گوی بععععععله، شما مگر بودید آن موقع؟ می گویم به قیافه من می آید آن موقع زنده بوده باشم؟ آها پس تشریف نداشتید...

خوشم می آید از سبک و سیاق این پدر جان. بعد از سی و چند سال به آمریکا برگشته است و می خواهد تغییرات را کشف کند. می گوید شما تازگی آستین تشریف برده اید؟ می گویم بعله به لطف دوستان و اقوام. به حالت پچ پچ و شیطنت پیرمردی می گوید بین خودمان باشد دانشگاه آستین خوشگل ترین دخترهای آمریکا را دارد. این را کمی آرام می گوید که مثلا دخترش نشنود. بعد هم می زند زیر خنده ته گلویی. خنده ام می گیرد از خنده پدر جان و می گویم بعله هنوز هم همین مشکلات در آستین برقرار است. پدر جان من را تازه پیدا کرده است. می گوید این (اشاره دخترش) بازی نمی فهمد، دفعه بعد با شما می آیم.

2010-10-16T12:46:00.000-04:00

ایده آل های بزرگ که دست نیافتنی هستند. اما اگر سخن از ایده آل های عملی و در مقیاس کوچک باشد، آرمان شهر من جایی است که در آن وودی آلن پیامبر است، یکی از فیزیک دان های مکانیک کوانتوم (کاش این آقا هنوز زنده بود) صاحب مسجد و کلیساست، آدری تاتو معلم پایه اول تا پنجم ابتدایی است و این آقا هم معلم دبیرستان است. این یکی آقا برای ملت آهنگ پاپ می خواند و این خانم هم موسیقی سنتی ایرانی. تمام ملت اسب سواری می دانند (آن هم به سبک انگلیسی) و آبجوهای تیره رنگ (مثلا این) می نوشند. نمک اضافی به غذاهایشان نمی زنند. فرق نان خوب و نان بد را می دانند. فیلم سازان هالیوودی و فیلم سازان اروپای شرقی با هم یک مبادله پایاپای "پول - فکر" ترتیب می دهند و ما بینندگان از هر دو لذت می بریم. نیویورک و تهران با هم مبادله پایاپای "چیزکیک - روابط بین انسان ها" ترتیب می دهند و ما چند صباحی این طرف و چند صباحی آن طرف زندگی می کنیم.

ایده آل کوچک چنین چیزی باید باشد

2010-10-11T18:20:00.000-04:00

بگو صبحانه ات را چگونه می خوری تا بگویم حداکثر برای چند ساعت می توانیم همدیگر را تحمل کنیم.

خریدی به نام خرید صبحانه در برنامه ات هست یا نیست؟
شب ها قبل از خواب صبحانه فردایت مشخص شده است یا نه؟
صبحانه ات گرم است یا سرد؟
چایی یا قهوه؟
نشسته یا ایستاده؟
روزهای تعطیل با بقیه روزها فرق دارد یا ندارد؟
تلوزیون و باقی وسایل روشن هستند یا خاموش؟

2010-10-02T16:09:00.002-04:00

یک فروند هواپیمای بدون سرنشین یک شهر خالی از سکنه را با خاک یکسان کرد

(احتمالا این نوع جنگ را همه بیشتر می پسندند)

2010-09-19T03:45:00.000-04:00

بچه چهار ساله چشم آبی و مو طلایی شان را داده اند دایه ی ایرانی (شوکت خانم پنجاه و هفت ساله ساکن پورتلند) نگهداری می کند. حالا بچه هر وقت که می خواهد از روی زمین بلند شود می گوید آی پام آی پام آی پام

2010-09-19T03:30:00.000-04:00

رهبر من آن دختر خانم دانشجویی است که صاف در چشمان استادش نگاه می کرد در حالی که انگشت در دماغ داشت و بیهوده در علم دست پا زدن و جوش زدن همشاگردی های خرخوانش به هیچ جایش نبود و در آخر ترم هم با هفده هژده کار را تمام کرد و استاد و کلاس را به خیر و ایشان را به سلامت.

2010-07-27T01:12:00.002-04:00

به سیامک می گویم مردک تو هم که مثل پیرمردها شده ای!
یک کلام پرسیدم دانشکده حقوق کجای دانشگاه تهران بود و او تمام نقشه دانشگاه تهران و پیراشکی فروشی های اطراف را برایم روی دستمال کاغذی کشیده است. بعد هم نقطه دقیق سیگار کشیدن هایش پشت دانشکده ادبیات، چرت زدن هایش در مسجد دانشگاه و پاتوق های دختربازی اش روی پله های دانشکده هنرهای زیبا را با ضربدر مشخص می کند.

خصوصیت نسل من و سیامک این است که تاریخ را با قیمت خوراکی برایت تعریف می کنیم. سال هفتاد و خورده ای که سیامک وارد دانشگاه شد، کافه فرانسه - سر نبش انقلاب و وصال- کافه گلاسه اش هفتاد تومان بود. آن موقع تازه می شد در دانشگاه آستین کوتاه پوشید. بچه ها یی که قبل از زمان خاتمی دانشگاه بودند می گفتند کافه گلاسه ی سی تومانی هم خورده اند. اما آن موقع از اختلاط پسر و دختر خبری نبود. مجلس ششم که به اصلاح طلبان رسید جوجه های دهه شصتی دانشگاه را تسخیر کرده بودند. در کل پست مدرن تر بودند و پاتوقشان کافه نادری شده بود. قهوه معمولی می خوردی صد و بیست تومان. احمدی نژاد که آمد گران تر شد انگار.

حالا ما مانده ایم و سیامک و مرتضی و چند نفر دیگر غرب نشین.
جالب این است که اینجا هم که هستیم تاریخ جدیدی را با قیمت ها می نویسیم. قیمت بنزین و مجوز پارکینگ دانشگاه و ثبت نام کنفرانس و دیگر چیزها.

2010-07-15T16:15:00.002-04:00

آن موقع که ما مشغول برگزاری جشن تکلیف در حیاط مدرسه بودیم و برای آخرت آماده می شدیم آنها ‍پشت نیمکت های کلاس مانور کاندوم پوشاندن بر روی موز را تمرین می کردند و برای زندگی آماده می شدند.

2010-07-11T03:47:00.000-04:00

مملکتی که کوچه ندارد را باید درش را گل گرفت. هر درجه ای از تمدن هم که رسیده باشد باید هنوز بتوانی تا نانوایی قدم بزنی و یک تکه نان گرم بخری و برگردی به لانه ات. اینها را سیامک خان بیست و چند ساله می گوید و بعد هم چند ناله و نفرین می فرستد به روح آمریکا و سامول آدامز و کشوری که بنا کردند. ختم کلامش هم مثل همیشه آرزوی بازگشت به همان شهر کوچک در جنوب پاریس است و فنجان های قهوه ای باندازه ی طبیعی و نان هایی که واقعا در نانوایی درست شده اند و آدام هایی که در مورد چیزهای واقعی حرف می زنند و سودای فوق العاده بودن ندارند. بعد هم اضافه می کند: شاید هم ایران.

2010-07-04T19:13:00.000-04:00

رسما در این جام جهانی یک فاحشه تمام عیار شدم.
هر روز طرفدار یک تیم.
فقط پولی رد و بدل نمی شود.

آقا مرتضی در فرنگ

2010-07-04T19:10:00.000-04:00

ما می بریم ... ما می بریم
(منظورش از ما تیم هلنده، لابد یا خودش رو هم هلندی می دونه یا تیم هلند رو ارث مادریش)

2010-06-26T22:39:00.000-04:00

غذای مورد علاقه ی اوباما خورشت قورمه سبزی است. این را همسر آقا مرتضی (از ساکنین خارج کشور) با اعتقاد کامل می گوید. بعد هم می گوید که دوست صمیمی اوباما در شیکاگو یک ایرانی بوده و حسین آقا از این طریق با قورمه سبزی آشنا شده. بقیه مکالمه هم به وضع زیر پیش می رود:

شنیدم فردا داره میاد این دانشگاه بالا سخنرانی کنه. گفتم یه قابلمه قورمه سبزی واسش بپزم ببرم. اما فکر نکنم قورمه ی منو بخوره. می خوره؟

چی بگم والله... حالا شما بپز اگه نخورد هم شما با آقا مرتضی دور همی می خورید

2010-05-31T18:06:00.000-04:00

در کشمکش های یک سال اخیر گرچه بسیار ضرر کردیم و اعصاب هایمان خرد شد و اوضاع خر تو خر شد، اما حداقل یک خوبی داشت آن هم این که حضرات کیارستمی و شجریان "چس کن" شان را از برق کشیدند و کمی با مریدانشان مراوده کردند

2010-05-24T02:03:00.001-04:00

خوب تا سه سال پیش که فیس بوک و اینها نبود تولد آدم که می شد فوقش هشت نفر تبریک می گفتند. حالا یک دفعه یک ایل و تبار یادت می افتند. خوب آدم جوگیر می شود و رو منبر می رود که آی من رو شرمنده کردید و ... یو گایز راک ... و ببخشید که نتونستم جواب تک تک تون رو بدم.

من چهار تا راه حل می تونم پیشنهاد بدم:

جیش کنی به این همه توهم های درونی ات و بی خیال شی
اصلا تاریخ تولدت را توی فیس بوک نگذاری
به ملتی که تبریک نوشتند بگویی خر خودتی مادرسگ
با آنها که پیامک فرستاند که بگویند مثلا ما از فیس بوک نفهمیدیم بگی ای تو روح آدم دروغگو

2010-05-17T18:23:00.000-04:00

این فمنیست ها حتما باید خودشون رو شبیه گلابی درست کنند؟ یعنی اینطوری اثرش بیشتره؟

منظورم با اون خانوم بود بیشتر

2010-05-04T21:05:00.000-04:00

از جهان بینی های آقا مرتضی - ساکن خارج از کشور- یکی هم این بود که فکر می کردند پریود شدن فقط مربوط به دختران ایرانی است

2010-05-03T17:37:00.000-04:00

تا همه بزرگان ملکت ها در نیویورک دور هم جمع هستند یک قانونی چیزی تصویب کنند که وقتی دو نفر عابر پیاده با هم شاخ به شاخ می شوند هر کس به طرف راست خود متمایل شود تا این قدر رو به روی هم قر و فر نیایند کار به ببخشید گفتن و لبخند مصنوعی زدن و بعضا فحش دادن در دل نکشد

2010-03-19T15:07:00.000-04:00

خوشتون میاد من هم یک عکس چاه نفت بگذارم تو فیس بوک همتون رو تگ کنم که روز ملی شدن صنعت نفت مبارک؟

مال خومونه

2010-02-21T22:55:00.000-05:00

از کرامات آقا مرتضی ساکن خارج از کشور این بود که روزی با استدلال هایی بسیار منطقی به دختر خانمی ایتالیایی ثابت کردند که پیتزا اصالتن در ایران ابداع شده است. به این صورت که سربازان ایرانی که شب ها خسته و کوفته از جنگ با رومیان باز می گشتند نانی را به روی سپر خود ولو می کردند و کمی آت و آشغال و علف جات روی آن می ریخنتد و روی آتش می پختند. حالا چگونه شد که ایتالیایی ها نام پیتزا را تصاحب کردند ... این بر می گردد به همان اصلی که می گوید حق ایرانیان همیشه خورده شده است.

2009-12-23T20:26:00.003-05:00

رهبر من آن دختربچه هشت ساله ای است که کوله پشتی به پشت و ده تومنی در دست به بقالی رفت و گفت:

یه چیز ده تومنی بدین

2009-12-20T14:20:00.002-05:00

شما یادتان نمی آید، قبلن ها جوک های گربه نره شادی آور محافل خانوادگی بود

2009-12-07T23:14:00.001-05:00

اگر دین دارید لااقل آزارده نباشید

‍ ‍

2009-12-07T21:31:00.004-05:00

چند نفر خل و چل نشسته اند در یک مسابقه تلوزیونی با اشعار استاد نمی دانم فلانک مختاری مشاعره می کنند. من نمی دانم این استاد مختاری مگر چقدر چیز شعر سروده اند که می شود با آن مشاعره کرد.

2009-12-07T20:04:00.000-05:00

اگر بتوانم تخم بگذارم دیگر به مرز خودکفایی می رسم

2009-12-02T00:18:00.002-05:00

می خوام بدونم الان تو مخ این یارو که درباره الی رو ساخته چی می گذره... فیلمش هم رفته اسکارکه لابد در بخش امراض روحی روانی لوح تقدیر بگیره

حالا هی بگین تو انتخابات تقلب شده

2009-11-28T22:43:00.002-05:00

افسردگی ناشی از تغیر فصل
دل تنگ شدن برای همین سال گذشته و دو سال پیش
روز شماری می کنم که بار دیگر دوباره تنهایی ماشین را بردارم و رانندگی کنم به همین روستای بالا . با رفقای نره خرم کمی حرف بزنیم و کرسی را راه بیاندازیم در زیر زمین خانه خانم جمهوری خواه. خانم هم گاهی بیاید سخنرانی بدهد که شوهرم در بیمارستان است و با پرستارها لاس می زند و من هم رفته ام دوست پسری در مریلند پیدا کرده ام که از بخت بد آن هم فراموشی دارد و اینها.

بعدش هم عزم بازگشت کنم اما برفی بیاید چنین و چنان و ما هم مثل همیشه بدون بنزین و بله... یک شب دیگر مهمان باشیم و از یوتیوب فیلم ببینیم.

2009-11-26T10:10:00.003-05:00

پنجشنبه

دیکته اجتماعی انشا

جمعه

نظافت نظافت نظافت

2009-11-14T11:08:00.001-05:00

تمرین می کنم نصف شب ها با صدای سیفون توالت همسایه بیدار نشوم. اما همچنان وقتی یارو سیفون را می کشد؛ ته دلم یک چیزی هوررری می ریزد پائین.

2009-11-14T02:10:00.001-05:00

آنقدر شهامت دارم که بیایم بگویم که من هم یک موقع کروات می زدم و می رفتم پارتی و با پسرهای نره خر می رقصیدم. از همان ها که آخرش چراغ ها را خاموش می کردند و “گل گلدون من” می خواندند.

بله…

2009-11-13T15:16:00.001-05:00

چهار پنج روز است با خودم کلنجار می روم که آیا باید کرم کارامل را در لیست خرید این هفته بگذارم یا نه. مشکلات زندگی ما را ببین.

2009-11-02T20:52:00.001-05:00

اصلا به روی خودتون نیارید که من هفت ساله دارم خودم رو جر می دم وبلاگ می نویسم ها

2009-10-20T19:57:00.001-04:00

قصد بی ادبی ندارم، فقط می خواستم امتحان کنم آیا کلمه گوز هم باعث فیلتر شدن وبلاگ آدم می شود یا نه. اگر اینطور است می شود به این نتیجه رسید که هر چه وضو را باطل کند باعث باطل شدن وبلاگ و وب سایت و اینها هم می شود.

خدا قوت

2009-10-19T18:38:00.001-04:00

چه همشون هم یه حلقه کردن دستشون که مثلا ما شوهر داریم…. مرگ عمتون چسونه ها

2009-10-17T15:25:00.001-04:00

تصویر خانم پلیسی که مامور حفاظت از جماعت دین دار و اهل دعای روز یکشنبه و ساختمان کلیسا است من را به خنده می اندازد. طرف به اندازه یک گندم هم مذهب توی کل وجودش نیست. کارد بزنی خونش درنمی آید. خودش را با اسلحه و بی سیم و ماشین پلیس و دیگر اسباب بازی هایش سرگرم می کند تا وقت بگذرد. به کسی هم نگاه نمی کند. یک لیوان قهوه هم توی ماشینش گذاشته است و لب نمی زند تا وقتی شیفت کلیسا تمام شود و به خود ش جایزه دهد و جشن بگیرد.

یا عیسی مسیح

2009-10-17T12:15:00.001-04:00

زلزله که سهله رهبر رو هم عوض کنید ما هنوز کله خر می مانیم

2009-10-13T16:01:00.001-04:00

چه همه هم شاکی شدند سر جایزه نوبلی که به اوباما دادند. حالا نه اوباما بابای ماست نه جایزه نوبل ارث بابای ما. آقا بیاین بشینین دور هم بگیم بخندیم…… والله

آدم قیافه بی خیال و خنگ این دختر مو طلائی لپ خال خالی بقالی سر کوچه ما را می بیند با آن آدمسی که می جود و پیامک هایی که با موبایلش به دوستان چاقش می فرستد… یک نفس عمیقی می کشد و خیالش راحت می شود که زندگی را کلا باید به طنز گرفت

2009-10-13T02:06:00.001-04:00

اول این را بگویم که چند وقتی است به شدت هوس علاالدین های نفتی قدیمی را کرده ام با یک کتری آب رویش و صدای سوت کتری.

حالا به این کاری نداریم… می خواستم این را بگویم:

چند وقت پیش رفته بودم یک رستورانی در یکی از ده کوره های اطراف. گارسن دختری بود هفده پانزده ساله که قیافه اش کمی ایرانی می زد. کمی که حرف زدیم فهمیدم که طرف واقعا ایرانی است و اسمش سوگل است. تا وقتی انگلیسی حرف زدیم همه چیز خوب پیش رفت اما وقتی شروع کرد به فارسی حرف زدن (با لهجه افتضاح نسل دوم مهاجران) دیدم ادبیاتش بسیار متفاوت است. یک جایی در بین سخنانش می گفت این رئیس رستوران آدم گوزی است و غیره و ذالک. خیلی هم با جدیت اینها را می گفت. بعدا فهمیدم یارو فارسی را از ننه بابایش یاد نگرفته. از دایه اش (شوکت خانم) یاد گرفته. خیلی خوشم آمد از این شوکت خانم.

2009-10-10T16:51:00.001-04:00

حداقل اسم های فیسبوکتان را درست کنید بفهمیم کی به کیه

2009-10-03T00:59:00.001-04:00

شما مدل خوبی هستید برای مطالعه رفتار حیوانات (با جدیت و چهره علمی خاصی این را می گوید).

متشکرم از شما

توضیح: مکالمه اصلی به زبان انگلیسی

2009-09-25T23:30:00.001-04:00

اسهالی سخت همه ما را فرا گرفته است

(منظور اسهال روحی است)

2009-09-19T18:00:00.001-04:00

دهه شصت تو برنامه کودک یک سری بچه خورده بودند که یک سرودی اجرا می کردند به اسم “مادر برام قصه بگو” که نمونه کامل امراض روحی روانی بود. حالا به اینش کاری نداریم. یک جای سرود پسرک که مثلا پدرش شهید شده بود و با مادرش درد دل می کرد و عر عر می کرد چیزی به این مضمون می خواند که :

“دیشب خواب بابا رو دیدم دوباره…

دیدم ملائک به دورش بی شماره….”

حالا دهه شصت بود بحث حقوق زن و مرد در کار نبود. اما الان اگه ننه یارو بفهمه که باباهه تو بهشت خانم بازی راه انداخته که جرش می ده که

2009-09-17T22:19:00.001-04:00

قبلن که با کتی (cathy) رفیق بودیم هر از گاهی یک پرتقال پوست می کند و به من تعارفی می زد و من هم بعد از کمی ناز قبول می کردم. گاهی هم غذایش را می آورد با هم شکمی از عزا در می آوردیم. هر چه نباشد کتی خانم خانه است و دوست دارد شکم ملت را سیر کند. غذا که می خوردم انگار بچه اش غذا می خورد. لذت می برد از غذا خوردن من و نظرم را د رمورد کوفته قل قلی هایش می پرسید.

اما الان دیگر همه چیز فرق کرده. از کنارم که رد می شود الکی سرش را به جای جواب سلام تکان می دهد در حالیکه صورتش به نشانه تهوع جمع شده است. انگار که یک استکان عرق سگی را بالا کشیده است.

بله…

اینطوری همه چیز تحت تاثیر کاپیتالیسم قرار می گیرد.

2009-09-15T21:58:00.000-04:00

یک عادت جالب دیگری هم که جنیفر خانم دارند این است که از رستوران های شیک چنگال های سه شاخه می دزدند و کلکسیونی از کارهایشان را در انباری خانه دارند

2009-09-13T17:51:00.002-04:00

برنامه روزانه جنیفر خانم بیست و شش ساله ساکن شهری کوچک در شرق آمریکا به این ترتیب است:

ساعت پنج و نیم صبح به رخت خواب می رود بعد از آنکه پیامک شب بخیر را به دوست پسرش می زند
ساعت دو بعد از ظهر از خواب بر می خیزد و پیامک صبح بخیر را می فرستد
تا ساعت سه بعد از ظهر گنجشک های حیاط را غذا می دهد و دوش می گیرد
از ساعت چهار تا پنج بعد از ظهر را به غصه خوردن اختصاص می دهد
ساعت شش عصر شروع می کند به آماده شدن برای شام و اصلا به این فکر نمی کند که شام را کجا قرار است بخورند
ساعت هفت شب دوست پسر از راه می رسد و کمی بوس و کنار و کمی دعوا و غر غر می کنند
بحث کجا شام بخوریم شروع می شود و تا ده شب ادامه می یابد (همزمان جنیفر آرایش را تکمیل می کند)
ساعت ده شب فرا می رسد و بیشتر رستوران ها بسته شده اند
ساعت یازده شب تا دوازده شب جنیفر و دوست پسر مشغول گشتن در بارهای شهر هستند تا غذایی مطلوب پیدا کنند
ساعت دوازده تا یک و نیم شب چند آبجو و خورده اند و چندین بار به رستوران های آمریکایی فحش داده اند که چرا اینقدر زود می بندند
ساعت یک شب با عجله به سوپر مارکت می روند تا بتوانند یک شیشه شراب و کمی نان و پنیر بخرند (ساعت دو شب به بعد مشروب نمی فروشند)
دعوا بر سر کدام شراب و کدام پنیر تا ساعت یک و پنجاه و هشت دقیقه
بقیه ماجرا هم به همین ترتیب تا ساعت پنج صبح

2009-09-12T11:31:00.001-04:00

خیلی معذرت می خواهم که مجبورم کمی بی پرده صحبت کنم

لذت خوردن یک استیک "NY Strip" فقط قابل مقایسه با ارگاسم است.

با تشکر

2009-09-07T19:58:00.001-04:00

لذت خوردن خیار با پوست، کمی هم آب لیمو و نمک، در عصر روز تعطیل

2009-08-24T20:00:00.001-04:00

سرنوشت ما را ببین. من انگلیسی حرف می زنم و آقای آمریکایی فارسی جواب می دهد. من با انگلیسی دست پا شکسته و ایشان با لهجه غیرقابل فهم فارسی… هیچ کدام هم کوتاه نمی آییم.

2009-08-21T09:39:00.001-04:00

من هم یک موقع جاهل بودم فکر می کردم نسکافه (قهوه فوری) یک جور قهوه است

2009-08-21T00:51:00.001-04:00

اگر تکامل داروینی وجود داشت تا الان باید امت می فهمیدند که بند کفش ضروری نیست و می تواند به راحتی از سیستم حذف شود. مگر این کفش های چسبی چه اشکالی داشتند؟ چرا این را نپسنیدید؟ یا اینها که اصلا نه بند دارند نه چسب. هنوز هم دیر نشده.

2009-08-19T02:19:00.001-04:00

شاید هم یک پادکست راه بیاندازم و به روال هفتگی برنامه صوتی پخش کنم. مطمئن باشید که یک برنامه را به تقلید حرف زدن دختران لوس آمریکایی و یکی جلسه را به ایرانی اختصاص خواهم داد. دختران لوس ایرانی که ادای آمریکایی ها را در می آورند هم که خود چند برنامه ی جداگانه ای خواهد بود.

2009-08-18T02:19:00.001-04:00

شاید هم به کل اینجا را تغییر کاربری دهم و دستور آشپزی مدرن بنویسم.

2009-08-16T22:53:00.001-04:00

اصل داستان:

آن چیزی که ما از آن رنج می بریم “روشنفکری” نیست، “گشادی” است. (ببخشید البته).

پی نوشت یک: هوا خنک می شود و دلهره مدرسه و پائیز به راه می افتد؛ این دل ما هورری می ریزد پائین.

پی نوشت دو: این کتاب “ایرانیان مقیم آمریکا” را دیگر جدی جدی باید شروع کنم. تازگی ژانری پیدا کرده ام معرکه.

پی نوشت سوم: به نظر شما آیا این ضرب المثل “آدم را سگ بگیرد، جو نگیرد” روزی چای خودش را در فرهنگ ما باز خواهد کرد؟

2009-08-12T00:08:00.001-04:00

قبلن ها یک تکلیفی بود بر همگان که در پارتی های ایرانی بعد از بزن و برقص ملت باید دور هم می نشستند و چراغ ها را خاموش می کردند و “گل گلدون من” می خواندند. حالا اینکه چقدر این مساله به مرور روی اعصاب من رفت به کنار؛ می خواستم بگویم که الان من این “یار دبستانی” را که می شنوم حالت چندشی بهم دست می دهد در همان اندازه ها.

2009-08-06T01:59:00.001-04:00

(از این اداهای روشنفکری)

من هم به این نتیجه رسیدم که دچار خودسانسوری شده ام

2009-08-02T23:46:00.001-04:00

حامله هم نشدیم که حداقل یک بار بچه سقط کنیم و طعم آزادی را بچشیم

2009-07-27T01:30:00.001-04:00

اضافه کنید به شغل های مورد علاقه من “از آن آقایانی که در کلوب های رقص مسوول امنیت هستند و از آن بالا همه را نگاه می کنند و وقتی یک نفر مرزها را می شکند با چراغ قوه لیزری طرف را به همکاران نشان می دهند تا بیرونش بیاندازند”. کمی توضیحش سخت بود، اما دقیقا منظورم همین چیزی بود که گفتم.

2009-07-14T22:44:00.001-04:00

اصلا بعید نیست که من بروم چند تا دوره درس روانشناسی و جامعه شناسی بگیرم و بعد هم کتابی بنویسم به عنوان “روانشناسی و جامعه شناسی ایرانیان مقیم آمریکا”. یا حداقل اگر پژوهش گری در این زمینه وجود دارد کمکش کنم تا این کتاب را بنویسد. موضوع بسیار جالب است و اینقدر زمینه وسیعی است که یک کتاب برایش نیاز باشد. اینها چند فصل از کتاب پیشنهادی من خواهند بود:

رفتارهای قبل از مهاجرت به آمریکا

تاثیر هالیوود و افسردگی پس از ورود به آمریکا

زبان یک - مبارزه با زبان ضعیف (انگلیسی به لهجه فارسی)

زبان دو - فارسی یا انگلیسی یا مخلوط؟ نگاهی به رفتارهای ناهنجار زبانی(فارسی به لهجه انگلیسی)

درباره دانشجویان ایرانی ساکن آمریکا

ایرانیان کالیفرنیا؛ چرا و چگونه؟ درمان چیست؟

علاقه شخصی خود من به فصل چهارم و ششم است. قسمت شود با این دو فصل شروع می کنم.

2009-07-12T22:35:00.001-04:00

یکی از سرگرمی های من این شده است که روش های زندگی کم خرج را کشف کنم. از مصرف برق بگیرید تا مصرف غذا. حمام رفتن با چراغ خاموش، پائین آوردن سرعت اینترنت، پر کردن نظرخواهی شرکت های تبلیغاتی برای گرفتن چند کوپن مجانی و آهسته رانندگی کردن فقط بخشی از این اکتشافات هستند. این هم یک جور سبک زندگی است دیگر. قبلا به علت اجبار بود اما حالا کم کم دوستش دارم (البته اجبار همچنان وجود دارد).

2009-07-09T20:11:00.001-04:00

از شما چه پنهان من هم یکی دو سال از سالیان زندگی ام را تحت تاثیر مایکل جکسون بودم. البته من از رقص ایشان تاثیر پذیرفتم و نه از موسیقی شان. شخصا چندین هفته وقت گذاشتم تا رمز راه رفتن رو به عقب مایکل را بشکنم و اتفاقا موفق هم شدم. هنوز هم اگر یک زمین سر و تمیزی گیر بیاورم کمی با خودم تمرین می کنم. باز هم از شما چه پنهان برای مراسم ختم ایشان هم ثبت نام کردم اما قرعه به نامم نیافتاد.

2009-07-08T11:43:00.001-04:00

باید مثل من دو سال تمام شبانه روز با “بورات” زندگی کرده باشی تا بدانی الان چگونه دو روز مانده به اکران “برونو” را به سختی سپری می کنم.

2009-07-01T22:23:00.001-04:00

یک چیز دیگر هم کشف کردم اینکه شستن ظرف ها (به صورت کامل و همراه با شستن کاسه ظرف شویی) باعث آرام تر شدن آدم می شود.

2009-07-01T21:51:00.001-04:00

با وجود اینکه هیچ وقت در عمرم تماشاگر حرفه ای تلوزیون نبودم، گاهی اینقدر به تلوزیون خیره می شوم که هر کس مب بیند فکر می کند که الان چه خبر است. کلی هم سعی می کنند من را متقاعد کنند که بی خیال شوم و به جمع برگردم. اما من حواسم جای دیگری است و فقط چشم هایم درگیر خیرگی به تلوزیون هستند. شاید نیاز دارم که چشم هایم درگیر باشند به چیزی رنگین و متحرک و ذهنم به کار خودش مشغول شود.

2009-06-24T01:21:00.001-04:00

یک مدتی را هم به سکوت و گوش کردن و تماشا کردن گذراندن بد نیست. به ویژه وقتی که هجوم انواع مختلف اطلاعات زیاد است و پردازش کردن آنها بسیار زمان می برد.

2009-06-13T14:51:00.001-04:00

انباشته شدن ظروف غذا در آشپزخانه من نتیجه مستقیم سوراخ بودن دستکش ظرفشویی است که آن هم از آثار مستقیم نداشتن پول است.

خواستم فقط بدانید که ما غیر از انتخابات دغدغه های دیگری هم داریم. تازه نجابت کردم و از خراب بودن استارتر ماشین چیزی نگفتم.

بله…

2009-06-12T01:36:00.002-04:00

میشل و زهرا…. ما و فیس بوک و انتخابات

میشل اوباما را که می بینم یاد تبلیغ قرص های یائسگی در شبکه های تلوزیون می افتم. لبخندی مصنوعی و لباسی به طور الکی زیبا. همتایان ایرانی میشل خانوم اما؛ همه شاعرند و پر از هیجان و به قولی از هر انگشتشان هنری می بارد.

سیب زمینی ها را در مایکروفر می گذارم و همزمان سی ان ان را نگاه می کنم که جشن های خیابانی انتخابات را در تهران نمایش می دهد و اینکه فارغ از کاندیداها و احزاب و اینکه چه کسی انتخاب خواهد شد؛ مردم تهران شادی جدیدی را پیدا کرده اند. دلم پر می کشد. کاش در تهران بودم.

چند ماه پیش، شب قبل از انتخابات، اوباما به دانشگاه ما آمد و سخن رانی لوسی را برگزار کرد. همه توی صفی بلند ایستاده بودیم، آرام و بی صدا، تا به ایستگاه های بازرسی پلیس برسیم. هواداران مک کین تصاویری از جنین های سقط شده را در دست گرفته بودند و مردم “مشتاق تغییر” را به راه راست هدایت می کردند. بعد هم ساعت نه شب همه رفتند خانه و خوابیدند. لوس و سرد. فیلم های این روزهای تهران را که می بینم و از حرف های دوستان می شنوم؛ پارتی های این روزهای تهران تازه از ساعت ده شب شروع می شود. با کلی رقص و رنگ و شادی.

همین تعداد انگشت شمار ایرانی که در این شهر هستیم مهمانی هایی داریم به نام “مناظره پارتی”. می نشینیم مناظره ها را نگاه می کنیم و میوه و تنقلات می خوریم. بعدش هم دعوایی راه می افتد که بیا و ببین. نا خودآگاه انتخابات ایران و آمریکا را مقایسه می کنیم. رو کردن پرونده فحشای عمه یک کاندیدا یا پرونده دزد بودن خواهر آن یکی، هیجانی بود که در سطح ستادهای اوباما و مک کین مطرح می شد؛ اما حالا در ایران توسط خود کاندیدا ها آن هم در حضور چندین میلیون بیننده اعلام می شود. هیجان از این بالاتر؟

صفحه فیس بوک را باز می کنم. دوستان ایرانی همه صفحه را با انتخابات پر کرده اند و ما را از کار و زندگی انداخته اند. تا جوک های این را بخوانم و عکس های آن دیگری را ببینم و نامه اعلام رسمی حمایت از فلان کاندیدا توسط فلان رفیق را مطالعه کنم؛ ساعت کار تمام می شود و وقت به خانه رفتن می رسد. آن وسط پست های استفانی در مورد مریض بودن گربه اش تضاد خنده داری دارد.

نسل عوض شده است؛ جوان های جدید فرق دارند با ماهایی که نسل جنگ و اقتصاد خراب محسوب می شویم. برایم جالب است که این نسل دست به یقه نیستند و اصولا راحت تر از هر چیزی لذت می برند. شاید اگر در جشن های خیابانی تهران بودم تا الان چند بار کتک کاری کرده بودم.

راستی… چه کسی می گوید روحیه کار تیمی در ایران ضعیف است؟ بسیار هم قوی است، فقط تیم ها کمی بزرگ تر از تعاریف هستند.

2009-06-05T01:16:00.001-04:00

آدم مجردی که در غربت زندگی می کند باید آشپزخانه اش را همواره فعال نگه دارد؛ مگر نه ناامیدی آغاز می شود. آخر هفته جوجه کباب با برنج و کره و گوجه فرنگی خواهیم داشت. سالاد هم هست و خدا را چه دیدی، شاید هم دوغ. جارو برقی دوستان را هم قرض خواهم گرفت تا دستی به سر و روی خانه بکشم. ماشین لباس شویی را بگو…. به به! چه شود این آخر هفته.

2009-05-31T13:51:00.001-04:00

دو تحول بزرگ در زندگیم دادم. یک اینکه تمام آهنرباهایی که هر کدام نشانه یکی از ایالاتی بود که دیده بودم را از آزمایشگاه به در یخچال خانه منتقل کردم. دوم اینکه تصمیم گرفتم کله خری را تکمیل کنم و عضو باشگاه آبجوخوران شوم تا بعد از نوشیدن دویست نوع آبجو در طی چند سال آینده نامم بر روی بشقابی حک شود و با افتخار روی دیوار بار نصب شوذ.

2009-05-30T01:12:00.001-04:00

بعد از یک هفته گشت و گذار در بیابان های جنوب و غرب به خانه برگشته ام. مبل خانه را دلتنگ بودم به وضعی. رسیده و نرسیده سری به آزمایشگاه زدم. با اینکه ترس و اکراهی از وارد شدن به ساختمان داشتم؛ از جلوی در اتاق دکتری که دیگر در دنیا نیست عبور کردم. دسته های گل روی زمین و کاغذ بزرگی که به در اتاقش چسبانده اند و هر کسی یادگاری روی آن نوشته است. کسی هم به فارسی نوشته است “استاد! دلمان برایت تنگ می شود”. ماه می شده است و نوبت مرگ و میر. فردا خودکارم را ببرم و چیزی بنویسم برای مایکل عزیز.

2009-05-23T12:22:00.001-04:00

از نیش پشه ها است یا نفرت از آفتاب یا ترس از به باد رفتن دستمال ها…هر چه هست من هیچ وقت از غذا خوردن در فضای باز لذت نبردم. این هم حقیقتی از حقایق زندگی من است.